Ο υπουργός Ανάπτυξης και Επενδύσεων Άδωνις Γεωργιάδης μπορεί να είναι από τους πιο εργατικούς υπουργούς της Κυβέρνησης Μητσοτάκη, ίσως ο πιο εργατικός και να βοηθάει το κυβερνητικό έργο στο θέμα της ανάπτυξης (που δεν είναι μόνο κυβερνητικό αλλά κυρίως εθνικό).
Όμως, τις τελευταίες εβδομάδες κάτι δεν πάει καλά. Μιλάει περισσότερο από όσο μπορεί κάποιος να τον ακούσει – δηλαδή μιλάει ανούσια – και συχνά-πυκνά προκαλεί χωρίς λόγο. Με άλλα λόγια «σπινάρει», δηλαδή κινείται με πολύ υψηλές στροφές, αλλά βρίσκεται στο ίδιο σημείο, όπως οι τροχοί ενός αυτοκινήτου, όταν κάποιος δίνει τόση δύναμη στους τροχούς, που χάνουν την πρόσφυση με την …πραγματικότητα.
Επίσης, εσχάτως αποφασίζει κρυπτόμενος υπέρ ισχυρών οικονομικών συμφερόντων (υπόθεση McArthur Glen) και μιλάει σαν να έχει το αλάθητο του Πάπα με επιχειρήματα που δεν είναι επιχειρήματα, θέλοντας να επιβάλει το νόμο του ισχυρού, δηλαδή αυτόν που ο ίδιος νομίζει.
Η δήλωση που ξεσήκωσε, δηλαδή ότι πρέπει να καταργηθεί η προστασία της πρώτης κατοικίας γιατί όπως είπε, καμία προηγμένη οικονομία, δεν έχει τέτοιο καθεστώς – είναι απλά η κορύφωση αυτής της συμπεριφοράς.
Νομίζει ότι η χώρα δεν κήρυξε στάση πληρωμών τρεις φορές τα τελευταία 10 χρόνια, όπως καμία προηγμένη οικονομία ποτέ στον κόσμο.
Νομίζει ότι οι πολίτες αυτής της χώρας δεν χρωστούν δισεκατομμύρια σε τράπεζες, σε ασφαλιστικά ταμεία και στο δημόσιο και ότι αυτά είτε θα διαγραφούν όπως γίνεται με ορισμένες εταιρείες ή θα ρυθμιστούν σε 20 χρόνια όπως ρυθμίστηκαν οι οφειλές του Νεωρίου Σύρου.
Νομίζει ότι ο κόσμος δεν υπερφορολογείται επειδή υποχώρησε ο ΦΠΑ σε ορισμένα είδη κι επειδή μειώθηκε αρκετά μόνο ο φορολογικός συντελεστής στην εισοδηματική κλίμακα μέχρι 10.000 ευρώ για τα φυσικά πρόσωπα.
Νομίζει ότι το απαράδεκτο μέτρο της διενέργειας ηλεκτρονικών συναλλαγών τουλάχιστον για το 30% του μεικτού εισοδήματος δεν συνεπάγεται επιπλέον άδικη και αδικαιολόγητη επιβάρυνση.
Τέτοια απατηλά φαινόμενα, είχαν παρατηρηθεί και επί της προηγούμενης κυβέρνησης. Αλλά αποδείχθηκε ότι αυτοί που τα έλεγαν έκαναν λάθος.
